| تبليغات | X |
Are ghesse be akharesh resid! tekrare talkhe khahesham! ina ro taze shenidam! ba mazze faghat khandidam... bikhial rad shodam... dar tahe hamon ya hamin faseleye kazaee hanoz ham mishnavam sedaye ye k naleh ro ye sedaye bedone not! faghat dardo rang! tashkhis besiar moshkel mishe va faghat tashkhis nist ke to emroz nadari!
______sokot_________
vaghean saket mishe hameja! sedaye jeghjeghe miad! natars bache ee dar kar nist! hanoz be on noghte ee zol mizanam ke shayad dar chan lahze e dge az tosh yechizi bezane biron va tamame bazi ro avaz kone! shayadam hameye in harfa mesle hamishe ba gozashtane yek noghte be rasme hamishe tamom she!
name haye bi noghte dge vojod nadaran! naghashihaye darham engar emroz gharare ke hameye fazahaye soonati(beghole dostan) ro poshesh bedan! are rasm shode ke nadideh haro naghashi konim! nashenide haro benavazim va az NADASHTE HA benevisim!
__________jeghjegheh___________
hanoz ! na hanoz! behtare begam ta alan! ya hamon hanoz!! hanoz ,ta alan nashode ke... hatta hamin alanam ke sedaye baron miad... hamon diroz ke beghole khodam barghaye derakhtha ba sedaye CHAK CHAK zire pam leh mishodan! shayadam engar khondane in sorode ghadimi mitone ye lezzate bi enteha dashte bashe!
khaste shodam in in enteha! ba ye hesse jaleb enter ro feshar dadam ke biam ye khate paeen tar! engar ye khat paeen tar halvaye nazriye maman bozorge marhomamo be sorate fale allbate orginal send to all mikonan!
in jomleye akahari kheili gand bod! bazam gand zadam ostad!!!
Va cheghadr rahat mitavan payan dad be tamame faslhaee ke misakhti va boland boland mikandidi ke ari!!! Man khoshbakhtam!
Ba hamin ajale ke minemisam viran ham misazam vali baz harekat mikonam besamte khodam!
Talash haye bihode… sarfe bihode tare enerji va hatta yaghin!
Chegone mitavan heivan bod! Cheghone mitavan tame bodanat ra gahi be tak khande ee sard forokht! Va aya vaghean dar in bodan nafasi ham hast! Dava haye parakande maghze nadashte at ra kami gosil kon be aftab! Kami ham az an dakhme ye chand ghirati biron bia! Aya vaghean ensani! Baziye shot ye zarb, ra taghsim nemodi be tamame zajre adade2 zire chatre jazr! Ke che! Ke begoeee mitavani! Ke begoee anghadr nofoz dari ke har khari ra be ghole khodeman angosht dar dahan jazb koni!
To faghat fasle avvale in ketab ra khanidi!!! Va por az nadanestani! Be anha mibali!
Ey kash hadde aghal inbar taghdir be gone ee digar varagh mikhord! Kash inbar ham morghane zamini va nofose malekoti mitavanestand dar pishgahe ghadamhayat kami pehen pahn konnand ke be sonnat naz holo bodanat az edameye rah monsaref migashti!
Zabane emroze man digar deltekan nist! Delgir ast! Zabane bihoselegist dar in pahnaye khake bi mahsol!
Tofo nefrino fohsh digar tarikh masraf gozashte arze mishavand dar in bazare kharab! Va soonate v asete gari ham karo barash takhte tarin asnaf ast!
Mishavad khamosh mand?
baz dobare ba khodam mosabeghe mizaram ke aia mishavad soraate dobare ra daryaft kard!!
aya mitavan bad az shast haftad daghighe habse nafas bedone zore ezafi nafas keshid!
az koja malom ke nemitavan pedari bod ke farzandi nadasht! magar nemishavad khahare nadideye khod ra seda zad! magar nemishavad faghat yek shab pedar bod!? dasht?!
kash midanestam ke khahare nadideat ra be che nami mikhani va madare nabode at ra be che roee ba sadegi amma por az ghoror MAMA mikhani!
chegone bad az didane baziye an mahiye ghermez dar atash mitavani be bazi edame dahi va SABZ besazi!
az koja malom ke hanoz aftab hast! dar zamane mastiye bihodeghiye tekrar!
to ra man chashm dar raham hara ba che sedaee soot mikoni va che por az hess navazesh mosighiye hamegan shenase SHISHAKI ra be sibile tarikh havale midahi!
tekan haye shadide shad bodanat ra na tanha khmiaze mikeshi balke khodat ra hol midahi roye baziye tekrariye baseball! na to hale davidan dari va na davari hast ke joda konad davahaye pooor az hashiye timat ra!
davar bache dar mishavad! madarat khab ast! time robero az ghabl borde ast! va man baz minevisam!
bekhan hatman bekhan!!!
اینبار اینقدر بلند بلند خفه می شوم که حتی خود بی کله خودم هم بی باور می شوم به تمام افکار به قول تو، دلخراش خاکستری ام.
امروز خودم را داخل زود پز قرار می دهم و زود تر از همیشه از خواب می پرم بدون هیچ میلی به ادامه. چرا از همه رنگهای قشنگ صبح به انتهای تاریکی نگاه می کنی! بی هیچ امیدی...هر روز را به دو نیم میکنی به بهانه یک رنگ شدن با هیچ!
خودت را سوار نشان می دهی و شاید من همان هم ولایتی پدرم هستم که بلیط به دست فقط به دنبال تو می دوم. و تو همیشه خودت را اول میدانی در این بازی نا برابر.روزهایی تمام صداهای بلند را بدون نوشتن هیچ حاشیه ای فقط شنیدم ولی نمی دانم که چرا امروز محکومم به قورت دادن.
از تمام فضاهای خودخواهانه خود، خود را آزاد کن که به کجا می روی نمی گویم "ترکستان" ولی می گویم که نمی رسی به آن آرمانشهر بی رنگت. کاش می شد که کمی سکوت کنی و فقط سکوت کنی، در این سکوت با رنگها بازی کنی و شاید کمی به افکار دست نیافته ات تلنگر بزنی. تمام اون قرارهای فردا را چطور "با شخصیتت" پاک کردی.
خنده هایم بجاست با این ادبیات من در آوردی...و تو سوت بزن و خوش باش به امید دیدن نیمه ای باز از شبی دیگر... شاید اینجاست که شعر آغاز می شود.
چه بسا که می شود از ته تمام اون بازیها باز ساخت آواز با هم رفتنها و تماشای تمام اون گرگهای ثانیه ای را در تمام کوچه های بن بست کودکی...وباز دوباره شروع کرد به تکرار بازی همیشگی رشد...و اینبار حتما می توان آموخت راه بهتر فرار را...و همیشه فرار شروع یک بازی جدید است در نگاه من شاید
واژه های تکراری فرار رو پرت میکنم با چاشنی صمیمیت در اون روز های تنهاییت...و تو را چه می شود امروز و به چه فکر می کردی اون روزی که من با فکری لخت فقط به تو نزدبک می شدم آهسته آهسته...و همیشه بچه ماندنت را آرزومند بودم با احساس...بازی جفتک در چمن را اختراع کردیم بدون گرگ...آنروزها شاید همه برنده بودند...و باز از ته یک بیماری نو
روزهای جدید با تسکین موضعی کشتن وقت رو عاشقانه در خودت جای می دادی و بی خبر از به همراه داشتن یک مرض همیشگی با خود...همبستر شدن با واقعیت دردی داشت که هنوز رو به سقف می خوابی و آغاز یک بازی جدید سه نفره...تو،خودت ودردت
تابلوهای رنگارنگ را چه سپید و چه سیاه، چه به سبک نامه های دلتکان و چه به سبک کندن زخم های عمیق و شاید همین سبک روزمرگی اینروزهات یکی پس از یکی از پنجره اتاقت به حیاط پرت می کنی که شاید همان بچه های کودکی، همان همبازیهای بچگی، شاید هنوز عاشقانه به کناری جمع کننند. و تورا بزرگ جلوه دهند هنگام پریدن از روی آتشی که از همان کاغذ پاره های تنهاییت شعله گرفته است،وتو هنوز نمی دانی
وجود تمام اون ولولک های پر خطر را واقعا نمیشد با خارش آهسته ناخنهای بلندت تسکین داد...وجود بی رنگ هیجان عمیق بود و تو کندی تمام تنم را بدون اندکی درد و من چشمهایم را حتی به خودم هم بسته بودم...با خنده ای شاید موزیانه می گویم که شاید اون روز من بازنده بازی قبلی بودم واین درد حکم شاه سابق در سیاره ای زیبا...چشمهایم را وقتی گشودم که بازی تمام شده بود،وفتی برگشتم تمام خودم را دیدم با ترس...همراه با یک رنگ...همه چیز به یک رسید...به یک بوسه با طعم تلخ خون
سلام...انقدر دوست داشتم که امشب باز نویسی کنم نوشته هامو ولی دو تا اتفاق بد واسم افتاد...هم کلیدمو تو ماشین جا گذاشتم هم کاغذامو تو دفتر...بخشکی شانس خیلی دوست داشتم که به قولم عمل کنم...حال و احوالم خیلی خاصه نمی دونم خوشحال باشم یا ناراحت...امشب همه هستن مثل قدیما با اینکه یه بازیکن تعویضی داریم...خیلی این ترکیب واسم جالبه شاید جا واسه جذب یه بازیکن جدید داشته باشیم...شایدم خیلی زوده...بازیکن تیم من توی این فصل داره تو تیم حریف توپ می زنه...و شاید یه روزی اونقدر پول داشته باشم که بخرمش...
____مکث____
بعد از یک دوره که مثل یک روز گذشت،همش انگار کمتر از یک روز بود...شاید اینقدر بزرگ شدیم که دیگه فقط همدیگرو می دیدیم...همه فصلهارو توی یک روز،به هم پاس دادیم...انگار توی این سریال کوتاه قشنگ ترین بازی عمرم رو انجام دادم...گاهی مجبور می شی که یواش فریاد بزنی طوری که هیچکی نفهمه...قراره که بهترین عکساتو توی تاریک ترین فضا بندازی...و همه سیاهی ها رو پر از حجم فقط احساس میکنی...
_____مکث____
دوست ندارم توی این دنیای کثیف من هم عاملی بشم واسه اینکه بیشتر بترسی،ترجیح میدم که نباشم،دوست دارم که از این وضوح خارج شم،دوست دارم که فلو بشم...اما باشم...چون میگی که باشم...چون دوست دارم که بسیار بو بکشم صدای خش دار آرام بخش تو رو...وپخش کنم تمام اون رنگهارو روی مسیر غیر منطقی آینده...
____مکث____
حیف شد که کاغذامو جا گذاشتم...
هفدهم مهر ماه هشتادوشش
اگه عاقل بودم، امروز دورترین آدم توی این جو بودم نسبت به تو...شاید اگه کمی...نه،دیگه راحت می گم،احمق ترین آدم ها هم می فهمن که باید دور شد...باید گذشت...باید فرار کرد...باید هر چی رو که ساختی بذاری و بری وشاید روزی یه هواپیما بخری و با یه باک بنزین پر(اگه گیرت اومد)چشاتو ببندی و سقفشو نشونه بری...همه چیزو باید تو یه لحظه نابود کنی...ته نزدیکی،نابودیه...شاید یه تولد...یه اثر جدید...یه رنگ...خیلی ها از این حرفها خوششون نمیاد...خیلی ها نمی خونن...یک خط در میون...این روزها روزی دو سه دفعه می میرم...چشام همیشه باد داره...همینطور گنگ خیره میشم...نگاهم از دیوار رد میشه...این ضربانه که مثل کوبش طبل تمام تنم رو می لرزونه...همه چیز یهو خشک میشه...دستور های مختلف صادر می کنی...حتی یک لحظه هم به هیچکدومشون پایبند نیستی...انگار یکی داره گردنمو فشار می ده...تا حالا شده با چشمهای قرمز خیس بخندی و قربون صدقه بری...و اونور هیچوقت نفهمه که تو داشتی می ترکیدی...همچین انعطافی رو هیچوقت تو خودت ندیدی...گوش هات شده اندازه گوش فیل...حتی نمی دونی امروز دودلی یا قطعی...همه دارن ساز خودشونو می زنن...این صداها واست گنگن...گوش هات اندازه گوش فیله ولی فقط یه چیزو می شنوی...هر چقدر که می خوای خوشگل فکر کنی بیشتر بوی گندت همه جارو می گیره...البته از نظر بقیه!!!...شاید بهترین چاره همون دو تا لیوان اضافی باشه که همیشه ازش متنفر بودی...شاید گم شدن رو توی سرعت جستجو می کنی...چیه!فکر می کنی هر چی تند تر بری امکان جا موندن روحت بیشتره...اصلا به روح اعتقاد داری؟...پس برو خودتو بشور...
یه روزایی از هیجان لذت می بردم...ساعتهامی دویدم شاید واسه هیچی...عاشق نکرده ها بودم...تکرار زشت بود...بگذریم...امروز یاد گرفتم ادامه با حرکات قبلی با شرایط فعلی دیگه از من بر نمیاد...این وضعیت حد وسط نداره...
تو واقعیت ها رو نسبت به خودت از همه بیشتر بلدی...امروز به یه لیوان آرامش احتیاج دارم...
شاید برم مسافرت...بزودی.
شخصیت ها: 1_ ش
2_ذ
(همه جا تاریک، بیصدا، صدای زنگ تلفن)
_نمی خواد اینجوری با من صحبت کنی!
_ یه بوس میدی؟ دوست نداری نده!
(صدای آروم موسیقی ترجیحا como anu una majer)
_ ذ؟ (کمی مکث، با نرمش بیشتر) ذ!
_ جونم (با یک آه)
_ ذ ؟!
_ جونم؟
_ من خودم رو هیچ وقت نمی بخشم.
_ اصلا تقصیر تو نیست.
_ این حرف رو نزن، یعنی چی تقصیر تو نیست؟!
_ این رابطه دو تایی بوده، معلومه که منم تقصیر دارم، یه ورش منم...معلومه که منم دوست داشتم که گذاشتم که تو منو دوست داشته باشی! می فهمی؟
_ اهوووووف
_ ذ! تو سرت چیه؟ (آؤوم تر) ذ!؟
_ ها؟!
_ تو سرت چیه؟! بلند بگو!...چی می گذره؟
_ همممم، تو سر من هیچ خبری از آرامش نیست...توی سر من امشب قراره بارون بیاد...امشب من هم غسل می کنم...امشب هم باید صبح بشه...امشب...
_ داری منو مسخره می کنی؟
_ نه اصلا منظورم این نبود که مسخره ات کنم...
_ داری می نویسی؟
_ نه...آؤه
_ دارم با هات حرف می زنم...ناراحتی داری زجر می کشی؟...
_ خره دوست دارم...
_ جون...واه ی...موهای تنم سیخ می شه...انگار تاحالا همچین جمله هایی رو نشنیدم...هر دفعه.
( چه جمله هایی؟
_ همین خره دوست دارم...
_ بهت زنگ می زنم(با سرعت)خدا حافظ.
-سکوت-
(صدای زنگ تلفن)
_ تو دلت هری نمی ریزه؟
_ من دوست دارم که دلم هری بریزه...گاهی وقتها هم می ریزه...می ترسم عادت کنم...می دونی عادت خیلی سخته...نمی دونم...نمی دونم.
_ می خوای دیگه بهت نگم؟
_ چی رو؟
_از این حرفهایی که دل آدم هری می ریزه!
_ خره، دوست دارم.
_ آخه می گی می ترسم عادت کنم.
_ خره، دوست دارم که عادت کنم.
_ یه چی بگم! (بلا فاصله)دوست دارم،خیلی،خیلی.
_ یه چی من بگم...تو تونستس تکونم بدی...
_ چی؟
_ تو تونستی تکونم بدی...سفت شده بودم...همه این کارا واسم خنده دار بود...
_ قربون اون قلبت برم من...
_مکث_
_ کی می ری؟
_ نمی دونم تا یک ربع،بیست دقیقه دیگه...داری چیکار می کنی؟
_ دارم با تو حرف می زنم...
_ نه! داری چیکار می کنی؟
_ هیچی.
_ میشه یه بوس بدی؟بازم نمی خوای بدی؟
_(صدای ماچ)
_ قربون اون لبهات برم من!...میشه منم یه بوست بکنم؟
_ بفرمابن...
_ چرا اینجوری می گی بفرمایین!
_ خوب.....اااام
_ (صدای ماچ)،قربونت برم خوشگل من!
_ برو حاضر شو!
_ عشق منی؟عشق منی؟(با تاکید بیشتر)صدام میکن؟...نوچ...جواب نمیدی؟
_ چی بگم واقعا؟دخترمون حالش بده...
_ الهی قربونش برم...حالش؟!آره؟
_ آره!!
_ الهی من بمیرم...
_خدا نکنه،تنهایی بزرگش می کنم...
_صدام میکنی؟چرا اینجوری حرف می زنی؟(آروم،لوس،سئوالی)
_ خوبم،بگذریم...
_ عشق منی؟
_ آره دیگه.
_ آره یعنی چی؟شک داری؟اوکی جواب نده...حتما شک داری که مس مس می کنی...باشه عزیزم نمی خوام اذیتت کنم...
_ چی بهت بگم؟
_ هیچی...او کی!
_میری الان؟
_ چی؟
_ میری الان؟
_ میرم تا یه ربع بیست دقیقه دیگه....(صدای آه)لااله الی الله.
_ برو خوب باش.
_ همممم،باشه.(صدای بازی و مکش)
_ آره از این کارا هم بکون.
_ برای کی؟برای تو دارم می کنم!دیونه شدی؟دیونه ای!الو!؟
_ ها!؟
_ داری دری وری می گی!چته؟
_ خوبم.
_ داری منو دیونه می کنی!
(صدای تلفن،برداشتن،مکث،گذاشتن)
_ الو،هان!
_ دم دره!؟خدافظ!
_ ذ؟!!
_خدافظ.
